Ervaringen van cliënten
Tamara, 11 jaar
“Ik was eerst heel stil en was sacherijnig, en deed niet leuk tegen mijn moeder. Eerst werd ik door school doorgestuurd naar Jeugdzorg.
Mijn moeder moest heel wat vertrouwen van mij winnen om me daar naartoe te krijgen. Van de twee en een half uur tijd om te praten heb ik maar 2 minuten met de mevrouw gepraat! Ik zat daar en dacht is dit een grap? We kregen een paar weken daarna een rapport waar helemaal niks van klopte, en door dat gedoe ging ik me alleen maar rotter voelen.
Via een vrouwtje kwam ik bij Dennis terecht om mij te helpen weer een leuke meid te worden. Omdat ik het vertrouwen kwijt was door Jeugdzorg, heeft mijn moeder stiekem een afspraak gemaakt (waar ik achteraf wel blij mee was!). Met Dennis kon ik makkelijk praten (wat ik niet zo snel zeg!) Hij heeft me op een persoonlijke manier behandeld, en ook de oefeningen die we deden vond ik speciaal. Ik heb 5 keer met hem gepraat en toen voelde ik me helemaal gelukkig! Ik was niet meer zo stil en een leuke meid geworden, mijn sacherijnige gedrag was weg en mijn zelfrespect was terug.”
Bianca, 40 jaar, (moeder van Tamara)
“Tamara zag sinds haar vierde jaar “dingen” in haar kamer, en voelde zich onbegrepen op school omdat ze dacht dat alle kinderen dit hadden. Ze werd thuis dwars en er ontstonden allerlei problemen op school. Na gesprekken op school werd besloten om Jeugdzorg in te schakelen voor een sociale training.
Het gesprek verliep zoals Tamara beschrijft en daarnaast werd er beloofd om met school en Tamara haar vader te spreken maar dat is nooit gebeurt, wel volgde er een rapport waar ik niets mee kon. Kortom drama, weg vertrouwen bij Tamara en weer terug naar af. Jeugdzorg!!!!!??? Tamara heeft ook onder behandeling van een psychologe gelopen maar daar kwam niets uit, de psychologe zei tegen Tamara dat wat zij vertelde allemaal niet kon (“dingen” zien red.) en daardoor sloeg Tamara dicht.
Uiteindelijk kwamen we bij Dennis terecht, en we zagen het als de laatste strohalm. Wat mij vooral over de streep trok was het feit dat Dennis als kind ook “dingen” zag. Tamara ging onder dwang heen, onzeker en sacherijnig. Ze kwam na 1,5 uur met een voorzichtige glimlach naar buiten en vertelde in de auto dat ze eerst zenuwachtig was maar na 10 minuten voelde ze zich helemaal op haar gemak en begrepen. Dennis had haar geleerd in zichzelf te kijken en dat had heel wat los gemaakt, waar wij over konden praten en dus klaarde heel erg de lucht. de volgende keer ging ze er al met een glimlach heen en na een uur kwam ze breed lachend naar buiten!! Dit ging tot 5 keer aan toe zo door! Tamara had geleerd om alles een plekje te geven en hoe ze ermee om moest gaan. Ook had ze geleerd dat ze bijzonder is en niet alle kinderen begrijpen wat zij meemaakt en ze dus dit beter voor haarzelf kan houden. Ze zit beter in haar vel en gaat nu ook vaker bij zichzelf te rade i.p.v meteen een ander de schuld geven. Dennis bedankt!”
